"انتهاى من"

شب است و شعر میزند شرر به لحظههاى منز شوق شانه میكشد به رشته صداى منچه آتشى است واعجب كه آب میدهد مراو عطر روح میدمد به پيكر هواى منندانم از كدام كوه، كدام كوه آرزونسيم تازه میوزد به فصل انتهاى